|
Şairlerin En Güzel Şiirleri
1883'te İstanbul'da doğdu. 3 Mayıs
1963'te İstanbul'da yaşamını yitirdi. Romancı. Türkiye'de ilk edebiyat
dergilerinden 1882-1883'te yayınlanan Hazine-i Evrak'ın yayıncısı, öykü ve
eleştiri yazarı Mahmud Celaleddin Bey'in oğlu. Babası ona hayranlık duyduğu
iki şair Şinasi ile Abdülhak Hamit Tarhan'ın adlarını verdi. Çocukluğu
Rumelihisarı, Büyükada ve Çamlıca'daki konaklarda geçti. Mürebbiyelerinden
Fransızca öğrendi. Tevfik Fikret'ten Türkçe dersleri aldı. 1905'te Mekteb-i
Sultani'yi (Galatasaray Lisesi) bitirdi. 1905-1908 arasında Paris'te Siyasal
Bilgiler Yüksekokulu'nda öğrenim gördü. Jön Türk hareketine katıldı. 2'nci
Meşrutiyet'in ilanından sonra İstanbul'a döndü. 1909'da bir Fransız
şirketine memur olarak girdi. 1924'te Reji İdaresi'nde çalışmaya başladı.
Balkan Birliği Cemiyeti Genel Sekreterliği yaptı. 1945'te Uluslararası Barış
Kongresi'ne katılmak üzere ABD'ye gitti. 1984'ten sonra ölümüne değin
sürekli İstanbul'da kaldı. 1921'den sonra "Dergâh" dergisinde "Kitaplar ve
Muharrirler" başlığıyla yazdığı eleştirilerle adını duyurdu. Yarın, İleri ve
Medeniyet dergilerinde şiirleri, eleştirileri yayınlandı. Cumhuriyet'ten
sonra Ağaç, Türk Yurdu, Ülkü ve Varlık dergileriyle, Milliyet ve Dünya
gazetelerinde yazdı. İlk romanı "Fahim Bey ve Biz" 1942 Cumhuriyet Halk
Partisi yarışmasında üçüncülük ödülü aldı. Bu eser eleştirmenler tarafından
"akıcı bir dil ve yetkin bir üslupla kaleme alınmış" diye değerlendirildi.
Romanlarında Rumelihisarı, Büyükada, Çamlıca üçgeninde varlıklı, gününü gün
eden, sorunsuz insanların yaşamlarını yansıttı. Bu çevrelerin dışındaki
yaşamı basit ve aşağı buldu. Fransız edebiyatçılardan etkilendi.
Kahramanlarının hepsini dengesiz, gariplikleri olan, içine kapanık,
başarısız ve hayalleriyle avunan kişiler olarak kurguladı. Olaylardan çok
kahramanlarının duygu ve düşüncelerine öncelik verdi. Şiirsel bir dil ve
özgün bir teknik kullandı
|
